บทที่ 1 ยัยตัวแสบของพี่
เสียงร้องไห้ดังแว่วมาจากอีกฝั่งของถนน
เตมินทร์ เด็กชายวัยเก้าขวบที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน เงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูรั้วบ้านฝั่งตรงข้าม ไม่ต้องรอให้เห็นตัว เขาก็พอจะเดาได้ว่าเป็นใคร
ยัยตัวแสบของเขากลับมาแล้ว
เด็กหญิงตัวเล็กในชุดนักเรียนประถมกำลังวิ่งข้ามถนนมาทางเขา ผมเปียสองข้างที่เคยเรียบร้อยตั้งแต่เช้าหลุดลุ่ยไปข้างหนึ่ง ส่วนใบหน้ากลมๆ นั่นเปื้อนไปด้วยน้ำตา
เตมินทร์ถึงกับถอนหายใจ
เด็กคนนี้อายุน้อยกว่าเขาสองปี แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้มีเรื่องให้เขาต้องคอยดูแลอยู่ตลอด ตั้งแต่จำความได้ บ้านของเขากับบ้านของเธอก็อยู่ตรงข้ามกันในซอยเดียวกันนี้ พวกผู้ใหญ่สองบ้านสนิทสนมกันจนแทบเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน
ส่วนทิชา...ก็แทบจะเป็นเงาตามตัวเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร
“พี่มินทร์!”
นั่นไง เสียงมาแล้ว มินทร์ปิดหนังสือในมือ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ
“อะไร”
เด็กหญิงรีบวิ่งมาหยุดตรงหน้าเขา มือเล็กยกขึ้นกุมแก้มข้างหนึ่งเอาไว้
“ชาปวดฟัน”
มินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วไง?”
“ก็ปวดฟันยังไงเล่า”
“แล้วมาหาพี่ทำไม”
เด็กหญิงทำหน้าหงอยลงทันที
“ก็ชาเจ็บ”
“แม่เธอล่ะ”
“อยู่บ้าน”
“งั้นก็ไปหาแม่”
“ไม่เอา”
“ทำไม”
เด็กหญิงเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเบา
“แม่จะพาไปหาหมอ”
เตมินทร์เข้าใจทันที ทิชากลัวหมอสินะ เด็กชายถอนหายใจ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้
“ไหน อ้าปากให้พี่ดูหน่อย”
ทิชามองเขาอย่างลังเล “ทำไม”
“จะดูว่าฟันเป็นอะไร”
เด็กหญิงยอมอ้าปากแต่โดยดี มินทร์ก้มลงมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ
“ชาแอบกินลูกอมก่อนนอนอีกแล้วใช่ไหม”
ทิชารีบหุบปาก
“พี่มินทร์รู้ได้ยังไง!”
“ก็ฟันชาหนอนกินหมดแล้ว กินขนมแล้วไม่แปรงฟัน ก็ต้องปวดฟันแบบนี้แหละ”
เด็กหญิงทำท่าตกใจ ใบหน้าย่นเกร็งด้วยความกลัว ก่อนจะร้องเสียงดังออกมา
“แงงง หนอนอยู่ในฟันชาหรอ ไม่เอา ชาไม่ชอบหนอน ชากลัว”
เตมินทร์เห็นท่าจะไม่ดี เด็กหญิงกำลังจะร้องเสียงดังออกมากว่าเดิม เขารีบเอามือไปปิดปากทิชาทันที
“พี่ล้อเล่นชา อย่าร้องนะ พี่ล้อเล่น”
เตมินทร์รีบปลอบ แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด น้ำตาของชายังคงไหลออกมาไม่หยุด เด็กชายเริ่มทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยกลัวอะไรเท่าเด็กผู้หญิงคนนี้ร้องไห้มาก่อนเลย สุดท้ายจึงรีบพูดสิ่งที่คิดว่าจะช่วยได้ที่สุดออกมา
“ช็อคโกแลต…พี่มีช็อคโกแลตของโปรดชาไง ชาอยากกินมั้ย”
น้ำตาที่กำลังไหลหยุดชะงักไปทันที เด็กหญิง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา
“กิน ชาอยากกิน”
“งั้นชาเงียบก่อน แล้วรอพี่อยู่ตรงนี้”
“พี่จะไปไหน”
“เดี๋ยวมา”
“ไปไหน”
“ชา”
“หือ?”
“รอพี่”
เพียงเท่านั้น เด็กหญิงก็ยอมพยักหน้า
เตมินทร์เดินกลับเข้าไปในบ้าน วิธีนี้เป็นวิธีเดียวเท่านั้นที่ยัยตัวเล็กจะยอมหยุดร้องไห้
ไม่กี่นาทีต่อมา เตมินทร์ก็เดินกลับออกมาพร้อมของบางอย่างในมือ ดวงตาของเด็กหญิงสว่างขึ้นทันที
“ช็อกโกแลต!”
“เบาๆ สิชา”
“ชากินหมดเลยได้ไหม ขอหมดเลย”
“ไม่ได้”
“งั้นชาขอครึ่งนึง”
“ไม่ได้”
“พี่ให้กัดคำเดียว”
“พี่มินทร์ใจร้าย”
เตมินทร์มองเด็กหญิงตรงหน้า
คำว่า “ใจร้าย” เป็นคำที่ชาใช้กับเขาบ่อยที่สุดเวลาถูกขัดใจ
แต่สุดท้ายก็ไม่เคยโกรธกันจริงสักครั้ง เขาถอนหายใจอีกหน
“สองคำ...สองคำก็แล้วกัน มากกว่านี้เดี๋ยวชาปวดฟันเอานะ”
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหญิงทันที
“พี่มินทร์ใจดีที่สุดเลย!”
เตมินทร์ส่ายหน้า “เมื่อกี้ยังบอกพี่ใจร้ายอยู่เลย”
“ตอนนี้ไม่ใจร้ายแล้ว”
เด็กชายยื่นช็อกโกแลตให้ เธอรีบรับไปอย่างดีใจ ก่อนจะกัดคำแรกอย่างมีความสุข
“อร่อยไหม”
ทิชารีบพยักหน้า “อื้อ!”
“งั้นก็กินช้าๆ”
“อื้อ”
เด็กชายหันกลับไปหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง แต่ไม่นานนัก เสียงเล็ก ๆ ก็ยังคงดังอยู่ข้างหู
“พี่มินทร์”
“อะไร”
“ช็อกโกแลตอร่อย
“อือ”
“พี่มินทร์”
“อะไรอีก”
“ชาชอบพี่มินทร์มากๆ เลย”
เด็กหญิงพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะยิ้มกว้างเหมือนเพิ่งพูดคำที่ธรรมดาที่สุดในโลก
เตมินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“พูดอะไรของเธอ”
“ชาชอบพี่มินทร์ไง”
“พี่รู้แล้ว”
“แล้วพี่มินทร์ชอบชาไหม”
เตมินทร์มองหน้าเด็กหญิง ก่อนจะยกมือขึ้นผลักหน้าผากเล็กๆ ของเธอเบาๆ ให้ถอยออกห่าง
“ชอบสิ”
ทิชาเบิกตากว้าง
“จริงเหรอ?
“อือ”
“เย้!”
เด็กหญิงยิ้มจนตาหยี เสียงหัวเราะของทิชาดังขึ้นอีกครั้ง กังวานไปทั่วบริเวณหน้าบ้าน ก่อนที่เธอเอนศีรษะมาพิงแขนเขาอย่างสบายใจ
เตมินทร์ไม่ได้ผลักออก เพียงก้มกลับไปอ่านหนังสือต่อ แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว
สำหรับเขาในตอนนั้น ทิชาก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบที่ขี้อ้อน ชอบร้องไห้ และเป็นยัยตัวแสบที่คอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาเสมอ ถึงจะบ่นเธออยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่เด็กชายจะขัดใจเธอ หรือทำให้เด็กหญิงตรงหน้าร้องไห้
ตอนนั้น ความรู้สึกที่เขามีต่อเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย เขาไม่รู้จักคำว่าความรักที่แท้จริง ไม่รู้ว่าความผูกพันระหว่างคนสองคนจะลึกซึ้งได้มากแค่ไหน
และยิ่งไม่รู้ว่า...เด็กผู้หญิงที่กำลังพิงแขนเขาอย่างสบายใจในวันนี้ จะกลายเป็นคนเดียวกับที่หายไปจากชีวิตเขาในอีกไม่กี่ปีต่อมา
